Bijzondere momenten

Op donderdag 5 juni 2014 had ik de eer om Lucas te mogen ontmoeten.
Lucas is een jongetje van 8 jaar (inmiddels 9 jaar), die zoals hij het zelf zegt: “Een ziek hartje heeft”. Ondanks alles wat hij al heeft meegemaakt, blijft hij een vrolijke jongen, die van het leven geniet.

Ik mocht met hem mee naar het LUMC (Leids Universitair Medisch Centrum).
Ik kreeg hier de kans om samen met Lucas en zijn ouders een aantal controle onderzoeken bij te wonen. Na afloop bezochten wij de arts en gelukkig bleken de controles in orde.

Tijdens de onderzoeken heb ik met bewondering naar Lucas gekeken. Lucas onderging ten eerste een hartfilmpje. Hij kreeg allemaal plakkertjes op zijn lichaam en werd aangesloten op de monitor. Hierbij werd gekeken hoe zijn hart klopte. Lucas moest hierbij heel stil liggen wat hem enige moeite kostte, maar elke keer weer wist hij bij iedereen een lach op het gezicht te toveren. Daarna mochten wij meteen door naar de andere kamer waar een echo van het hart werd gemaakt. Hier zag je Lucas’ hart op de monitor, je hoorde hoe het klopte en hoe het bloed door het hart stroomde. Op het scherm lieten ze Lucas’ hartkleppen zien en de hartkamers. Ik vond het heel interessant om te zien en ik keek vol bewondering naar Lucas. Lucas stelde de zuster de ene na de andere vraag en zij legde alles rustig uit. Lucas maakte er een gezellige boel van en vroeg steeds aan zijn ouders of zij foto's wilden maken, zodat hij deze aan zijn vriendjes en vriendinnetjes zou kunnen laten zien. Nadat hij zelf het onderzoek had ondergaan, mocht Lucas van de zuster zijn knuffels onderzoeken en ook deze bleken in orde. Na de onderzoeken kregen Lucas en zijn ouders de uitslagen gelijk. Alles was gelukkig in orde, er waren geen veranderingen geconstateerd en Lucas hoeft pas over een half jaar terug te komen.



Tussen de onderzoeken door heb ik veel met de ouders van Lucas gepraat, over hoe zij met de situatie omgaan en hoe Lucas’ broertjes hiermee omgaan. We hebben ook over de vele onderzoeken en operaties gepraat, die Lucas al heeft moeten doorstaan. Ik vond het interessant om erover te praten, maar tegelijkertijd vond ik het ook heel erg dat een kind dit al allemaal heeft moeten meemaken in zijn jonge leventje. Dan nog zo vrolijk kunnen zijn, verdient respect!

Iets wat voor mij heel herkenbaar was, waren deze woorden van Lucas’ vader: “Je hebt geen tijd om erbij stil te staan wat er allemaal gebeurt; het overkomt je en je gaat gewoon door”. Lucas had zijn boekje "Pieter ligt in het ziekenhuis" meegenomen met de vraag of ik er een stukje in zou willen schrijven. Uiteraard wilde ik dit met alle liefde voor hem doen. De tekst, die ik erin geschreven heb, is:

Lieve Lucas,
Ik vind het een eer dat ik jou heb mogen ontmoeten.
Ik wens jou heel veel goeds toe.
Mijn motto is Never lose Hope.


Lucas’ vader las het stukje voor en legde aan Lucas uit dat “Never lose Hope” betekent: “Geef nooit op”. Ik hoorde van Lucas’ moeder dat hij nu aan iedereen vertelt dat hij het niet opgeeft. Zo is het maar net, Lucas!
Tijdens deze gesprekken kreeg ik steeds meer respect en bewondering voor Lucas en zijn familie. Je merkte dat het gezin alles samen aanpakt en dat er veel liefde binnen dit gezin is. Ik wil Lucas en zijn ouders bedanken voor deze ervaring en zal de ervaringen zeker meenemen in mijn volgende boekje.